بعدا نوشت:  دوستای گلم از کامنتات خیلی خیلی ممنونم:* ببخشید نتونستم تک تک به کامنتهاتون جواب بدم:( خیلی تنبل شدم در نوشتن....میدونید که خیلی دوستون دارم:*

 * ماهیای قرمزم اینقدر ناز شدن!

اولش که اومده بودن خونمون خیلی میترسیدن، تنگشون روی اُپن آشپزخونه مون بود و هر وقت میخواستم برم توی آشپزخونه انگار بهشون شوک وارد میشد و سریع و وحشت زده توی تنگ حرکت میکردن و اینور و اونور میرفتن، بقیه وقتا هم کف تنگ بدون هیچ حرکتی وامیستادن...اما الان! یعنی تا میخوام برم آشپزخونه میدوئن میان طرف من و خودشونو میرسون سطح آب و هی دهنشونو باز و بسته میکنن یکیشون که یه سفیدی هم زیر شکمش داره همچین تند تند اون باله انتهاییش رو تکون تکون میده و دلبری میکنه، که حتی اگه هواست بهشون نباشه هم میبینشون و میری جلو و یکم بهشون غذا میدی، خلاصه روزگاری داریم با این دوتا! تازه کلی هم باهاشون حرف میزنم

البته چندروزی هست که ماهیای خاله.م هم مهمون خونه ما هستن (البته توی تنگ خودشون)، آخه خاله.م رفته سفر و اینارو سپرده بهم...ولی این ماهیای مهمان کماکان احساس غربت میکنن!

* اول هفته ا.ستا.د.همسری زنگ زد از بلا.د.ک.ف.ر، قبلا توی ایمیلش گفته بود 5-10 دقیقه باهات حرف میزنم، اما بیشتر از 30 دقیقه همسری رو کنکاش کرد! تازه چینی هم بود و لهجه.ش فاجعه بود، انگلیسی حرف میزد به شکل چینی گفت تا یک تا دو هفته نتیجه رو خبر میده!

همسری خیلی منتظر و امیدواره... و من هم!

امیدوارم خبرای خوب بده بهمون:)

* رفتم دوش گرفتم و اومدم، عصر عر.و.سی دعوتیم

همسرک هم الان از فوتبال رسید و رفت دوش بگیره...

میریم خونه مامانم اینا و اونجا باهم آماده میشیم و میریم عر.و.سی:)

* امروز تولد خاهری هم هست:)

دیشب وقتی از کلاس برمیگشتم همسری اومد دنبالم و رفتیم یه پیراهن خوشگل دخترونه نارنجی رنگ واسه خاهی خریدیم....و از آنجایی که گل نسا نمیتوانست تا فردا صبر کند، همونجا کادویش را دادیم و او را خوشحال نمودیم

* از سه شنبه هم درگیر مقاله بودم، یکی دو تا مورد بود که خواسته بودن درباره.ش بیشتر توضیح بدیم...استادم هم گفته بود تا ظهر پنجشنبه برام آماده کن و سریع بفرست تا منم تا جمعه عصر یه بار بخونمش و بفرستم بره که چاپش کنن

خوشحالم بچه ها!

بیشتر از همه بخاطر یه سری مسائل که با یکی از همکلاسی های دوران فوق داشتم

نمیدونم...شاید بهتون گفتم...من یه همکلاسی پسر داشتم که لیسا.نسش رو از یکی از د.ا.نشگا.ه.ها.ی.ت.ه.ر.ا.ن گرفته بود و خیلی مغرور بود...توی دو ترم اول که نمرات من بیشتر از اون بود، میرفت پیش استادا و سعی میکرد زیرآب منو بزنه...من اصلا آدمی نیستم که نمره برام مهم باشه، واسه همین اون اولا که دوستم که از این زیرآب زنیا مطلع میشد و میومد بهم میگفت میگفتم بی خیال، مگه میشه یه پسر حسودی نمره یه دختر رو بکنه...میگفتم حتما اشتباه شده و یک کلاغ چهل کلاغ شده...واقعیتش هیچوقتم پیگیر نمره های همکلاسی مذکور نبودم فقط توی کارنامه ترم میدیم که نوشته نفر اول ورودیم...خلاصه زمان گذشت تا اینکه سر یکی از درسا باید یه پروژه میدادیم، و من با یه روز تاخیر پروژه.م رو فرستادم واسه استاد...همه یه مقاله ای رو پیاده سازی کرده بودن و من با کمک ایده ای که توی پیتز.ا.فر.و.شی با همسری کشف کردیم یه روش جدید و ابتکاری پیشنهاد دادم و با یه روز تاخیر تحویل استاد دادم...این همکلاسی مطلع شده بود که من یه روز دیرکرد داشتم، بچه ها رو جمع کرده بود و رفته بود پیش استاد که نباید به پروژه اونایی که دیرتحویل دادن نمره بدی....بگذریم که استاد هم ضایعشون کرده بود و بعدشم بهم گفت که روشت خیلی جالبه برو سریع روی یه دیتابیس دیگه تستش کن و مقاله.ش کن زود!(هنوزم که هنوزه جزو پروژه های ناتمومه من و همسریه )...دیگه اینجا بود که حسادت این پسر واقعا برام معلوم شد....یعنی فکر کنید از اون روز دیگه سلام هم نمیداد از حرصش!! خیلی بچه بود با اینکه شاید چند سالی هم ازم بزرگتر بود....

همه اینا گذشت و رسیدیم به پا.یا.ن.نا.مه...زودتر از تمام هم ورودی هام و حتی بچه های گروهای دیگه د.فا.ع کردم ...خودتون که میدونید تازه بعد از د.فا.ع علافی ها شروع میشه....از این امضا بگیر از اون بگیر، اینیکی نیست برو فردا بیا و اونیکی تا پس فردا رفته مرخصی و.....روزایی که درگیر امضاها بودیم، بردن و آوردن چند نسخه پا.یا.ن.نا.مه صحافی شده به د.ا.نشگا.ه خیلی برام سخت بود، واسه همون اونارو گذاشتم توی کمد آزمایشگاه که دست خالی و سبک برگردم خونه...فرداش نتونستم برم و وقتی پس فرداش رفتم فهمیدم که این همکلاسی مذکور پا.یا.ن.نا.مه.م رو برداشته و توی آزمایشگاه پیش بقیه همکلاسیام و حتی بچه های ترم پایینی شروع کرده به مسخره کردن روشی که استفاده کردم بدون اینکه اصلا بدونه چی به چیه و ذره ای سواد داشته باشه توی اون زمینه!و سعی کرده پیش همه تحقیرم کنه....وقتی شنیدم خیلی ناراحت و عصبانی شدم...خیلیییی....یعنی حد و حصر نداشت....چندبار خواستم بهش زنگ بزنم ولی همسری مانعم شد و گفت ولش کن عصاب خودت رو خورد نکن، ارزشش رو نداره...خیلی دلم میخواست این کارو بکنم...ولی صرف نظر کردم ... با زندگی مشترک خودم مشغول شدم و خب کم کم هم فراموشش کردم....

ولی امروز وقتی قراره همون کاری که توی پا.یا.نا.مه انجام دادم توی یه ژورنال خیلی معتبر و با ایمپکت فاکتور بالا چاپ بشه خیلی خوشحالم!! از ته دل خوشحالم :)

مرسی خدای مهربونم:*